نقض آشکار اساسنامه پیش از شروع کنگره ۱۵

با داغ شدن رقابت ها رخ داد:

گویا این تبصره ها، استثناءها و نقض های قانونی تسهیل کننده خواسته های شخصی و قدرت طلبانه سران تمامی نداشته و ندارد. این تصمیمات که این روزها نه در حاشیه بلکه در متن حرکت حزبی تأثیرگذار است، بویژه در آستانه رقابت قدرتی به نام کنگره ۱۵ به اوج خود رسیده است.

نقض های آشکار اساسنامه که از پیش از انتخابات کنفرانس ها با انتخابات مشاورین در پلنوم ها شروع شده بود و با تقلب بزرگ در اروپا (از بردن صندوق رأی به خانه گرفته تا تغییر آرائ و ابداع قوانین خلق الساعه اقامت!) تداوم یافته بود، این بار با دعوت از ۷ نفر خارج از سیکل انتخابات کنفرانس ها به کنگره ۱۵ ادامه یافته است. بر این اساس محمد صالح قادری، ابوبکر کریمی، هژار رحیمی، علی اسماعیل پور، صلاح عبداله پور، رامبد لطف پوری و ادریس احمدی خارج از سیکل انتخابات و طبق قانون نقض مکرر اساسنامه ! توسط دبیرکل برای شرکت در کنگره ۱۵ فراخوانده شدند.

این تصمیمات خلق الساعه ماهیت و هویت کنگره و قانون انتخاب دو سوم اعضای کنگره از بدنه را نیز زیر سوال برده و نقض کرده است. به این ترتیب کنگره ای که فضای آن غیر قانونی بنا نهاده شده و حتی طبق قوانینی که خودشان در کنگره های قبلی به تصویب رساندند به پیش نمی رود، تصمیمات اتخاذی آن چگونه می تواند اعتبار قانونی یافته و متضمن منافع و حقوق حداقل نصف اعضای بدنه باشد؟!

آِیا تحریم این کنگره برای اعتبار بخشی و اعتراض به از روند خارج شدن سران از اهداف حزب دمکرات، راه مناسبی برای پایان دادن به روند قانون شکنی ها نیست؟! فکر می کنید از دمکرات سال های پیش، چه چیزی جز قانون شکنی باقی مانده است؟ اگر وجدان های بیدار ( و نه منفعت طلب و مادی پرستی) وجود داشته باشد این مسائل را به رشته تحریر درخواهند آورد!

این قانون شکنی ها و تخطی های مداوم مسأله ای نیست که رهبران بتوانند این بار نیز با فریب همیشگی و القای شرایط حساس در پوشش مسائلی از قبیل اتحاد کذائی با کومله بر آن سرپوش نهاده و این بار نیز به بهانه اتحاد کُردی، اتحاد با کومله یا حدک و پرهیز از تفرقه و اینگونه شعارهایی که فقط زمان انتخابات کنگره ها رونق می یابد و مصرف تبلیغاتی دارد کار کنگره را چند روزه به پایان رسانده و افراد مد نظر خودشان را بدون سر و صدا و در یک فضای دیکتاتور گونه و سکوت، به قدرت برسانند تا ۴ سال دیگر و ابداع خدعه ای دیگر!

تنها راه تحریم کنگره از جانب آگاهان برای پایان به این روند قانون شکنی است، والا هیچ تضمینی وجود ندارد که رهبران با ندیدن عکس العمل، گستاخی بیشتر یافته و همین قوانینی که خودشان امروز تصویب می کنند را فردا مجدداً نقض نمایند!

نخستین نفری باشید که برای این مطلب نظر ارسال می‌کند.!

نظر خود را ارسال کنید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.