بیانیه های مجعول یا ادعاهای نادرست

گروه تحلیل خبر دیار و نادیار:

بیانیه های مجعول یا ادعاهای نادرست

یکی از ابزار های مورد سوء استفاده احزاب کرد مخالف ایرانی سوئ استفاده تبلیغاتی از ظرفیت زندانیان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی می باشد. گاه در رسانه های این احزاب به چشم می خورد فلان زندانی سیاسی ۴۰یا ۶۰ روز است که اعتصاب غذا نموده و در حالت وخامت اوضاع جسمی به سر می برد و گاه در طی همین ۴۰ الی ۶۰ روز چندین بیانیه یا نامه سرگشاده از وی صادر می شود که نمی تواند در شرایط اعتصاب غذا یا وخامت اوضاع جسمی و روحی نوشته شود. گاه ادعا می شود فلان زندانی سیاسی از تمامی حقوق سیاسی خود محروم و حق ملاقات با خانواده اش را ندارد در عین حال از سوی دیگر مشاهده می شود همین فعال سیاسی چندین اطلاعیه تحریک انگیز در مخالفت با جمهوری اسلامی در طی یک بازه زمانی خاص صادر نموده است!

مگر امکان دارد؟ یا ادعای اولی نادرست است یا بیانیه دومی ساختگی است!

یکی از این افراد مورد اشاره که این روزها مورد لطف و تفقد حزب دمکرات کردستان ایران قرار گرفته شخص محمد صدیق کبودوند می باشد.

محمدصدیق کبودوند در سال ۱۳۸۶ بازداشت شد. او یک سال بعد در دادگاه انقلاب تهران به جرم نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی از طریق تشکل وابسته به پژاک”سازمان حقوق بشر کردستان” و فعالیت در آن به ۱۱ سال حبس محکوم شد و هم اکنون در زندان اوین تهران محبوس است.

در حالی که کبودوند تا کنون هیچ فعالیتی با عنوان یا موضوع گسترش صلح یا تلاش برای ایجاد دیالوگ مبتنی بر درک و احترام متقابل نسبت به محیط پیرامونی حوزه فعالیت‌هایش نداشته با تلاش ها و پیگیری های حزب دمکرات کردستان به عنوان برنده جایزه صلح نوبل برگزیده می شود.

اما ماجرا از چه قرار است و پشت پرده چیست؟

آکسل هارگن، یکی از نمایندگان پارلمان نروژ و از اعضای حزب سوسیالیست چپ که در ارسال نام آقای کبودوند به کمیته جایزه صلح نوبل همکاری داشته چون هیچ شناختی از شخصیت کبودوند ندارد، در گفت و گو با بی بی سی فارسی انگیزه حمایت از او را این گونه توصیف می‌کند: “شحص کبودوند مهم نیست! اهمیت این قضیه در این است که فرصتی در اختیار ما می گذارد که به وضعیت کردها بیشتر توجه کنیم.”

پیگیر اصلی اخذ این جایزه توافقی است که میان حزب دمکرات کردستان و خانواده کبودوند منعقد می گردد (محمد صدیق کبودوند از هیچ یک از این مسائل آگاه نیست) قرار می شود حزب رایزنی های لازم برای دریافت جایزه صلح نوبل را انجام دهد و در عوض خانواده کبودوند (تونیا کبودوند) و امید بیگی زاده در ایام منتهی به ۲۲ تیر بیانیه ای صادر و از قاسملو و آرمان هایش به نحوی دفاع نماید.

گلاله شرفکندی یکی کادرهای فعال حزب دموکرات کردستان در اروپا مسئولیت مستقیم کار را می پذیرد و کمپین حمایت از کاندیداتوری محمد صدیق کبودوند برای جایزه صلح نوبل را راه اندازی می نماید .

گلاله در این باره گفته است : “۱۲ دسامبر سال ۲۰۱۰ خانواده محمد صدیق کبودوند نامه ای نوشتند و از کسانی از جمله دالای لاما، نلسون ماندلا، آنگ سان سوچی، شیرین عبادی و باراک اوباما خواستند تا توجهی به وضعیت کبودوند کرده و او را کاندید جایزه صلح نوبل سال ۲۰۱۱ بکنند. ما چند تن از فعالان حقوق بشر خارج از کشور فکر کردیم که باید صدای خانواده آقای کبودوند را به گوش جهانیان برسانیم.”
کار به خوبی انجام می شود و حالا نوبت خانواده کبودوند است که بیانیه تهیه شده توسط حزب دمکرات کردستان را در سایت سازمان حقوق بشر کوردستان منتشر نمایند. این اقدام انجام و بیانیه تهیه شده توسط حزب دمکرات به نام محمد صدیق کبودوند در سایت ها منتشر می شود. پس از آن هم حزب دمکرات کردستان ایران از آقای کبودوند تقدیر و حمایت خود را از این بیانیه مجعول و دست ساز حزب دمکرات اعلام می دارد.

جالب اینجاست، همسر این فعال سیاسی اعلام کرده‌ که در یک سال گذشته ملاقات آنها تنها به صورت کابینی بوده و هیچ ملاقات حضوری نداشته‌اند. پریناز حسنی می‌گوید که چهار سال از بازداشت همسرش می گذرد و او در این چهار سال حتی یک بار هم موفق به استفاده از مرخصی نشده است. اما به رغم این ادعا، وب‌سایت رسمی محمدصدیق کبودوند و نیز سازمان حقوق بشر کردستان تا کنون دست‌کم چهار بیانیه از او منتشر ساخته‌اند که با امضاء در زندان نوشته و برای رسانه‌ها در بیرون از زندان منتشر شده است اما روشن نیست در کنار ممنوعیت‌های یاد شده و حتی مراقبت‌ مکالمات تلفنی کابین ملاقات توسط ماموران چگونه این مسئله امکان یافته است.

کبودوند در طی ماه های گذشته یک پیام تسلیت درباره مرگ شیخ عزالدین حسینی و یک بیانیه خطاب به مسئولان جمهوری اسلامی برای رعایت حقوق میرحسین موسوی و مهدی کروبی بعد از حوادث ۲۵ بهمن ، یک بیانیه در خصوص زندانیان سیاسی کورد و یک بیانیه در رابطه با ۲۲ تیر نگاشته که این مسئله نشان می‌دهد او بر خلاف ادعاهای مطرح شده یا از امکانات مناسب و شرایط آزادانه‌ای برای ارتباط با خانواده‌ و نگارش پیام و بیانیه از زندان برخوردار است و به عبارتی از حداقل حقوق برای یک زندانی سیاسی بهره‌مند است و یا خانواده و هواداران او در ایران و اروپا به دروغ و به جای او دست به جعل بیانیه و پیام می‌زنند.

در طول سالیان گذشته سبکی در میان هواداران برخی متهمان یا مجرمان سیاسی و امنیتی کرد ایجاد شده که به نام و امضای آنان از زندان، نامه‌ و بیانیه‌ و حتی قطعه ادبی و شعر خطاب به بیرون منتشر می‌گردد.

ماجرای اعتصاب غذای زندانیان گروهکی پژاک و نگین شیخ الاسلامی را به خاطر دارید! هر روز خبر از وخامت اوضاع می شد اما هیچ کس نمی پرسد اولاًچطور یک انسان پس از ۴۰روز اعتصاب همچنان زنده مانده است؟ ثانیاً چرا نگین شیخ الاسلامی پس از ناموفق بودن این پروژه تبلیغاتی به اروپا رفت؟

در حال حاضر نیز بنابر توافق فوق میان تونیا کبودوند، امید بیگی زاده و حزب دمکرات کردستان، بیانیه ای با عنوان ” سالروز محکوم نمودن تروریسم دولتی” از جانب حزب دمکرات به نام محمدصدیق کبودوند تهیه و توسط آقای بیگی زاده در سایت سازمان حقوق بشر کردستان قرار گرفته است و پس از آن به سرعت توسط تمامی سایت های وابسته به گروهک ها مورد حمایت قرار گرفته است. در صورتی که این بیانیه مجعول بوده و شخص کبودوند هیچ اطلاعی از محتوای آن ندارد.

در شرایطی که تلاش خانواده کبودوند برای آزادی یک عضو خانواده قابل پذیرش است، اما به نظر می‌رسد سازمان ها و گروهک های ضدانقلاب بویژه گروهک تروریستی پژاک و حزب دمکرات فعال در این ماجرا اهداف دیگری برای آن در نظر گرفته و طولانی شدن مدت زمان زندانی کبودوند بیش از آزادی او از لحاظ تبلیغاتی به نفع آنها می باشد.

نخستین نفری باشید که برای این مطلب نظر ارسال می‌کند.!

نظر خود را ارسال کنید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.