احزاب کمپ نشین کردی،مانع اصلی توسعه و آبادانی مناطق کردنشین ایران

دیار و نادیار

دیار و نادیار به نقل از آکام نیوز: احزاب کمپ نشین کردی که همیشه مدعی مبارزه برای کردهای ایران بوده و هنوز در فکر براندازی و فعالیت مسلحانه و اقدامات تروریستی هستند،کردهای ایران را از اقوام تحت ستم و محروم کشور می نامند و با استفاده از این ادعا،هر از چند گاهی به بهانه هایی،این مناطق را ناامن کرده و هر گاه دولت جمهوری اسلامی ایران در فکر سرمایه گذاری در کردستان بوده،مانع این امر شده اند.

ولی یک واقعیت خیلی مهم در این میان نادیده گرفته می شود که آن هم موضوع توسعه کردستان و مناطق کردنشین است.

پرواضح است رابطه مستقیمی بین امنیت و سرمایه گذاری در این مناطق وجود دارد و در چنین شرایطی و با وجود دخالت های گروهکهای کردی و ایجاد ناامنی و همچنین اعزام عناصر تروریست خود به روستاهای مرزی کردنشین،هیچ سرمایه گذاری وارد این عرصه نمی شود و بدون شک فضا را ناامن و توام با تهدید دیده و فرار را بر قرار ترجیح می دهند.

یکی از ادعاهای مضحک و همیشگی گروههای تجزیه طلب و فرصت طلب کردی،عدم توسعه مناطق کردنشین در ایران است.

با این ادعا که؛جمهوری اسلامی ایران نمی خواهد مناطق کردنشین توسعه پیدا کنند!!

این گروهها همواره در کنار این شعارها و ادعاهای توخالی خود،هیچ وقت گامی در راستای توسعه این مناطق برنداشته اند و صد البته اینکه خود از عوامل اصلی و اولیه عدم توسعه مناطق کردنشین ایران هستند.

بطور مثال در غائله اخیر در شهر مهاباد،گروهکهای فرصت طلب کردی ضمن بازی با حیثیت خانواده قربانی حادثه کاملا عادی،تلاش کردند تا با سوء استفاده از عواطف،احساسات و هیجانات کردها،از آنها بخواهند که ناامنی را تشدید کرده و به بیت المال خسارت زده و به نیروهای نظامی و امنیتی حمله کنند!

در مهاباد در طول اتفاقات اخیر،این شهر بالغ بر ۱۰۰ نفر با حمله به هتل و به آتش کشیدن آن و تشویق مردم به انجام اقدامات هنجار شکنانه کوشیدند از یک مشکل اجتماعی یک مشکل سیاسی درست کنند و این همان دامی بود که سران گروهکهای آشوب طلب کردی برای مردم پهن کرده بودند تا کردهای کشور را اقوامی عاصی معرفی کرده و با این ترفند مانع سرمایه گذاری در مناطق کردنشین کشور شوند.

چون بدون شک با سرمایه گذاری و خدمات رسانی جمهوری اسلامی به مناطق کردی،دیگر جایی برای خودنمایی گروهکهای کردی باقی نمی ماند و دیگر بهانه ای برای حضور مسلحانه نخواهند داشت،پس با این اوصاف بهترین کار برای گروهکهای کردی این است تا از هر فرصتی برای بهره برداری های سیاسی خود استفاده کنند و هر مشکل اجتماعی،خانوادگی و حتی شخصی را سیاسی کرده و ناامنی را تشدید کنند تا هیچ سرمایه گذاری جرات حضور در مناطق کردنشین را نداشته باشد و دولت نیز این مناطق را به دیده امنیتی بنگرد!

طبیعی است از گروههایی که هنوز در فکر براندازی و مبارزه مسلحانه و اقدامات تروریستی هستند جز تشویق این اقدامات انتظاری نمی رود .

ولی یک واقعیت خیلی مهم در این میان نادیده گرفته می شود که آن هم موضوع توسعه کردستان و مناطق کردنشین است.

پرواضح است رابطه مستقیمی بین امنیت و سرمایه گذاری وجود دارد و در چنین شرایطی هیچ سرمایه گذاری وارد این عرصه نمی شود.

به موارد زیر توجه کنید؛

«در اردیبهشت ماه امسال قرار بود اولین همایش و نمایشگاه فرصتهای سرمایه گذاری و تجاری ایران وعراق با محوریت استان آذربایجان غربی و شهرستان مهاباد،با همکاری استانداری آذربایجان غربی و فرمانداری شهرستان مهاباد با هدف ایجاد ارتباط متقابل میان تجار ایرانی و عراقی، ایجاد بستری مناسب برای ارتباط و تعامل هرچه بیشتر میان تجار و مسئوولان دو کشور، ایجاد زمینه مبادلات تجاری و همکاری مابین مردم ایران و عراق ، گسترش هرچه بیشتر تبادلات تجاری با عراق از طریق مهاباد و ارایه اطلاعات کاربردی اقتصادی مورد نیاز بازرگانان و کسب و کارهای دو کشور برگزار شود.

مردم و مسئولین مهاباد با احساس رضایت از امکانات هرچند محدود شهر و وجود هتلی تقریبا آبرومندانه، آماده پذیرائی از مهمانان بودند.

محیط آرام و زیبائی های دلنشین شهر مهاباد که در شرایط محدودیت شدید بودجه استانی، با سرمایه مردم و دلسوزی و زحمات مدیران محلی ایجاد شده بود، نویدبخش برگزاری موفق این همایش بود که متاسفانه با چنین رویدادهائی آسیب دید.»

گروهکهای کردی با انتشار پروپاگاندا بر علیه جمهوری اسلامی ایران همیشه و در طول سالهای پس از انقلاب مانع توسعه و آبادانی مناطق کردنشین شده اند.

حال با این اوضاع در کمال بی شرمی،گروههای تروریست و تجزیه طلب کردی،از عدم سرمایه گذاری در مناطق کردنشین هم می گویند و دولت و نظام جمهوری اسلامی ایران را متهم به اجحاف حقوق کردها می کنند.

سخن بیشتر در این خصوص را باید به مردم واگذار کرد تا قضاوت کنند چه کسانی پشت عدم توسعه مناطق کردنشین هستند؟

اما با تمام این تفاسیر شاهد هستیم که دوباره شخصی همچون عبدالله مهتدی سرکرده کومله در صفحه تلویزیونی ظاهر می شود  و باز هم اعلام می کند که جمهوری اسلامی هیچگاه در مناطق کردنشین سرمایه گذاری نکرده است.!!

این ادعاها در حالی مطرح می شود که بیشترین خدمات به نسبت مناطق محروم کشور پس از پیروزی انقلاب مردمی ۱۳۵۷،در شهرهای کردنشین کشور انجام شده است.

این با وجود حضور گروهکهای تروریست کردی بوده است.

مجموعه صنایع شهرهای کردنشین منبع اصلی کارآفرینی و تولید سرمایه و درآمد سرانه ناخالص ملی بوده است.

منظور از صنعت بصورت عام است که شامل صنایع تولیدی،صنایع غذایی،صنایع تبدیلی،صنایع معدنی،کشت و صنعت ها،صنایع وابسته به کشاورزی،صنایع نفت،گاز و پتروشیمی و غیره می باشد.

یکی از بزرگ ترین کارآفرینان در سالهای اخیر کارآفرینی بنام احمدی در سنندج است که کارخانه دلستر و آب معدنی را راه اندازی کرده و تعداد زیادی از زنان و مردان کرد را اشتغال بکار کرده است.

در زمان تاسیس این کارخانه گروهکهای کردی با عامل جمهوری اسلامی خواندن این کارآفرین،بارها سعی در اخلال در کار او را داشتند اما با هوشیاری و حمایت کارگران موفق به این کار نشدند.

این در حالی است که به تایید آمار رسمی دولت جمهوری اسلامی ایران،استانهای کردستان،ایلام، جنوب آذربایجان غربی و کرمانشاه جزء فقیر ترین و محروم ترین مناطق ایران از لحاظ صنعتی و درآمدزایی هستند و در همه رتبه بندی های صنعتی در همه زمینه ها در رتبه های بالای ۲۶ از ۳۱ استان قرار دارند.

در حالی که از لحاظ غنای معادن و تراکم جمعیت و اقلیم مناسب،از لحاظ آب و هوا این مناطق در بالا ترین رتبه ها یا حداقل کمتر از رتبه های ۷ در بین ۳۱ استان کشور قرار دارند.

در کل و با وجود تمام موانع گروهکهای کردی،پس از انقلاب اسلامی،شهرهای؛

مریوان،بانه،سردشت،پیرانشهر،اشنویه،مهاباد،نقده،بوکان،سقز،شاهیندژ،تکاب،دیواندره،بیجار،سنندج،دهگلان،قروه،کامیاران،پاوه،نوسود،جوانرو،قصرشیرین،سرپل ذهاب،اسلام اباد،صحنه،هرسین،ایلام،…. بیش از ۱۰ صنعت تولیدی و تبدیلی و کلیدی دولتی با بیش از صدها نفر کارگر و پرسنل دارند.

حتی شاهد هستیم که کارگاه های ولو کوچک در بخش خدمات صنعتی و صنایع غذایی کوچک یا چندین مجتمع کشت و صنعت،ریسندگی و بافندگی،کارخانه های تولید دلستر،سردخانه های مجهز، و صنایع دام و طیور در شهرهایی از قبیل سنندج،مهاباد،بوکان و… وجود دارند.

از زمان رژیم شاهنشاهی سرمایه گذاری های عمده در بخش صنعت بصورت عام به تعریف فوق در مناطق کرد نشین انجام نگرفته است.

و با توجه به وجود جنگ تحمیلی و ناامنی هایی اوایل انقلاب در این مناطق توسط گروهکهای کردی،در دوران ۳۷ سال عمر نظام اسلامی پروژه های زیادی بخصوص در روستاهای کردنشین صورت گرفته است.

امکانات و تسهیلات ویژه برای برخورداری از امکانات بانکی و تعاونی برای بخش خصوصی در این مناطق نیز جهت تسهیل و روان سازی سرمایه گذاری بخش خصوصی صورت گرفته است.

این با وجود آن است که سالها دید سیاسی امنیتی بر این مناطق غالب بوده و باعث وجود اصطکاک در دیدگاه مسئولان دولتی در نگاه به این مناطق شده است.

که این دیدگاه و نگاه امنیتی را نیز همین گروهکهای کردی بوجود آورده اند و مانع اصلی در روند خدمات رسانی جمهوری اسلامی ایران به این مناطق بوده اند.

تا سالهای ۸۰ این دیدگاه امنیتی بواسطه فعالیتهای تروریستی گروهکهای کردی،پررنگ بوده ولی خوشبختانه بصورت کلی و جامع این دیدگاه تا حدودی کاهش یافته است.

همین مشکلات و مانع تراشی های گروهکهای مدعی،چهره مناطق کردنشین را از لحاظ صنعتی در همه زمینه های آن تبدیل به بیابانی پر از فقیر و محرومیت نموده است.

البته چندین پروژه بزرگ مانند طرح های پتروشیمی کرمانشاه،پالایشگاه گاز ایلام انجام شده و به بهره برداری رسیده اند.

باید دانست که این پروژه ها ملی اند و به دلیل نزدیکی از منابع طبیعی نفتی و گازی در این استان ها انجام شده اند.

در این مناطق ۴ پتروشیمی از زیر مجموعه خط پلی اتیلن غرب با درصد های پیشرفت کمتر از ۵۰ درصد در شهرهای ایلام،کرمانشاه،سنندج و مهاباد در دست احداث می باشند.

جالب است بدانید که این ۸ تا ۱۲ طرح پتروشیمی علی رغم حضور گروهکهای کردی و ایجاد ناامنی و تحت فشار بودن دولت و سرمایه گذاران بخش خصوصی تصویب شده اند و هر بار به تعداد آنها افزوده شده است.

منطقه کردستان و مناطق کرد نشین از لحاظ صنایع لیست شده،دارای استعداد های بالقوه و استثنایی هستند و جمهوری اسلامی ایران پروژه های زیادی را پس از انقلاب در این مناطق انجام داده است.

به موارد زیر توجه کنید:

*- صنایع تبدیلی کشاورزی (محصولاتی مانند گندم، جو، نخود، انگور، سیب، هلو، توت فرنگی، گیلاس، آلبالو، سیب زمینی، پیاز، ذرت، تخم های روغنی، خشکبار و …)

*- صنایع معدنی (ماسه،گچ، سیمان، سنگ های تزینی و ساختمانی، سنگ آهن، باریت، بوکسیت، معادن نقره و طلا، سیلیس، خاک نسوز، صنایع تولید کاشی و سرامیک، واحد های آجر های صنعتی و…)

*-صنایع دامی و طیور(کشت و صنعت های پیشرفته، کارخانجات دام و طیور، واحد های تولیدی دامپروری، مرغداری ها، کشتارگاه های صنعتی، تولید تخم مرغ، شیلات و آبزی پروری سردابی، …)

*-صنایع خدمات صنعتی (تولید و خدمات صنعتی در همه زمینه های مهندسی و فنی)

*-صنایع غذایی ( تولید انواع مواد غذایی با توجه به موجود بودن تقریبا همه مواد اولیه مورد نیاز)

*- صنایع بالادستی نفت و گاز (طرح های ایجاد چاه های جدید نفت و گاز و تاسیسات سر چاهی، طرح های پالایشگاه های نفت و گاز جدید در مناطق ایلام و کرمانشاه و طرح های اکتشاف در کردستان و آذربایجان غربی)

*-صنایع دستی( ایجاد شرکت های تعاونی فرش و گلیم های دست باف در کل مناطق کرد نشین)

*-صنایع تولید برق (ایجاد نیروگاه های گازی و سیکل ترکیبی با توجه به صادرات آن به کشور عراق، ایجاد نیروگاه های بادی باتوجه به بودن محل های با ظرفیت از این لحاظ در این مناطق مانند زرینه اوباتو و غیره، راه اندازی نیروگاه آبی در سد های موجود مانند سد شهید کاظمی بوکان، سد قشلاق سنندج و غیره)

*-صنعت ترانزیت و حمل نقل(ایجاد شرکت های تعاونی بزرگ حمل و نقل در منطقه با توجه به بالا بودن ظرفیت حمل ونقل منطقه بصورت داخلی و خارجی با کشورهای عراق و ترکیه)

اما حضور گروهکهای مسلح کردی در مناطق کردنشین،جمهوری اسلامی ایران،سرمایه گذاران بخش خصوصی و دولتی و غیره را برای سرمایه گذاری در طرح های این مناطق بی انگیزه کرده است.

حال چگونه دولت و سرمایه گذاران بخش خصوصی می توانند با نگاهی ویژه جدا از جو حاکم و نگاه سیاسی امنیتی غالب برای رفع چهره محرومیت حاد این منطقه قدم بردارند؟؟!!

اخیرا حتی گروهک پژاک اقدام به انفجار سدی کرده بود که متضرر آن،تنها و تنها مردم کرد شدند.

در جمهوری اسلامی ایران از لحاظ سدسازی نیز اقدامات شایان توجهی در این مناطق صورت گرفته است.

سد های زیادی از جمله سد تالوار (بیجار)،سد سورال(دهگلان)،سد سیازاخ(دیواندره)،سد سنگ سیاه(دهگلان)، سد چراخ ویس (سقز)،سد سیمینه رود(بوکان)،سد سنجاق( مهاباد)،سدخراسانه(بوکان)،سد اشنویه،سد ورگیل(سردشت)،سد احمدآباد(تکاب)،سد جلدیان(پیرانشهر)،سد آناهیتا(کنگاور)،سد جامیشان(سنقر)،سد قشلاق علیا(صحنه) در منطقه احداث شده و یا در دست احداث هستند.

یکی دیگر از ظرفیت های مناسب در جهت توسعه استان های کردستان،جنوب آذربایجان غربی و کرمانشاه،وجود مرز مشترک با عراق می باشد.

کشور عراق بطور عام و اقلیم کردستان عراق بطور خاص برای صادرات محصولات ایرانی یکی از بهترین بازارهای موجود می باشند و این بازارها دارای ظرفیت توسعه بالقوه زیادی در آینده هستند.

 مردم مناطق جنوب آذربایجان غربی، کردستان و کرمانشاه تاکنون نتوانسته اند از این ظرفیت مبادلات مرزی بصورت رسمی برخوردار گردنند، و از این خوان نعمت بهره ای ببرند.

که باز هم دلیل اصلی آن حضور گروهکها و عناصر مسلح آنها در اقلیم کردستان و مرزهای مشترک دو منطقه است.

تهدید مردم و باج گیری از آنها در مناطق مرزی کردستان باعث شده تا مردم و فعالان بخش خصوصی جرات عرض اندام پیدا نکنند و همین امر موجب عدم رونق گرفتن حجم صادرات و واردات از آن مرزها و از بین رفتن فرصت کارافرینی در آن مناطق شده است.

و حال دیگر برای مردم چاره ای جز کول بری و قاچاق باقی می ماند؟؟!!

یکی دیگر از مشکلات حاد این مناطق ایجاد فضا و جو سیاسی و امنیتی غالب بر تمامی فعالیت های اقتصادی، صنعتی،فرهنگی،هنری،ادبی،اجتماعی این مناطق می باشد.

البته این فضای حاکم هیچگاه مورد تایید هیچ کدام از مسئولین عالی رتبه نظام جمهوری اسلامی ایران نیست، ولی مطمئناً گروه هایی تندرو کردی،خواهان نگهداری و ادامه این جو سیاسی و امنیتی هستند.

وجود این جو و فضای حاکم بر منطقه باعث دلسردی مقامات در خدمات رسانی به مردم کرد شده است.

استان های کُردنشین از جمله مناطقی هستند که در دوره پهلوی بنا به دلایل مختلف دچار محرومیت اساسی بوده اند.

در دوران پهلوی مانند بسیاری دیگر از مناطق کشور، به این مناطق نیز هیچ توجهی نمی‌شد.

جالب است بدانید درکل استانی چون کُردستان تنها یک کارخانه وجود داشت که آن هم به تولید سیگار اختصاص داده شده بود!!

پس از انقلاب اسلامی اما مناطق کُردنشین علیرغم توجه‌های جمهوری اسلامی برای آبادانی و محرومیت زدایی از آن،به علت واقع شدن در مرزهای غربی کشور و حضور گروهکهای تروریست کردی،هم در دفاع مقدس متحمل خسارت‌هایی شدند و هم پس از آن.

آنها ‌گاه و بی‌گاه مورد تعرض گروه‌های معاند نظام واقع می‌گردند که این مسئله موجب کاهش رونق زندگی در این منطقه از کشورمان می‌شود.

اما این کم لطفی است که خدمات و سرمایه گذاری های نظام جمهوری اسلامی در مناطق کردنشین را نادیده گرفت.

نظام جمهوری اسلامی در ۳۷ سال گذشته طرح های بسیار مهمی را در این منطقه به اجرا درآورده است.

اجرای طرح های بزرگی چون پتروشیمی و راه آهن در شهرهای کردنشین کشور،نشان دهنده توجه مسوولان دولت به این مناطق است.

این حجم از سرمایه گذاری ها و به بهره برداری رسیدن این تعداد پروژه های مختلف همگی در سایه امنیتی است که به برکت نظام جمهوری اسلامی در این مناطق ایجاد شده است .

امنیتی که بر خلاف میل گروهکهای کردی است.

در همین مهاباد،پتروشیمی عظیمی بزودی تاسیس می شود که در بین مردم به نمادی از خدمات رسانی نظام به این منطقه در آمده است و در زمینه اشتغالزایی و درآمد زایی این منطقه نیز بسیار مفید خواهد بود.

پروژه پتروشیمی مهاباد با بیش از شش هزار میلیارد ریال اعتبار و ۷۱درصد پیشرفت فیزیکی در دست ساخت است .

خدمات رسانی نظام در مناطق کردنشین باعث ایجاد امنیت پایدار و توسعه و پیشرفت این مناطق شده است .

هم اینک اجرای صدها پروژه عظیم عمرانی و صنعتی در این مناطق گواهی بر وجود امنیت و ارامش پایدار در مناطق کردنشین است .

رزمندگان اسلام در دوران دفاع مقدس هم با ارائه خدمات رفاهی از جمله احداث راه،تامین برق،آب و برپایی بیمارستان های صحرایی و مداوای بیماران در مناطق سخت گذر به قلب مردم کرد راه پیدا کردند و امنیت را در این مناطق ایجاد کردند.

همانگونه که شهرهای دیاربکر و سلیمانیه در کشورهای ترکیه و عراق نمادی از کردها هستند،مهاباد نیز مرکز فرهنگی و نماد مناطق کردنشین کشورمان به شمار می رود .

به خاطر همین ویژگی های برجسته مهاباد است که گروهکهای تروریست کردی و دشمنان نظام از اوایل انقلاب تا کنون،بیشترین سرمایه گذاری را در مناطق کردنشین برای ایجاد فتنه و ناآرامی انجام دادند .

اما قدرت ایمان و خداجویی مردم مسلمان کردستان همیشه باعث نابودی عوامل فریب خورده شده و شهرهای کردنشین،دوباره به پیکره ایران اسلامی بازگشته اند .

“احمد زاده از مهاباد”

نخستین نفری باشید که برای این مطلب نظر ارسال می‌کند.!

نظر خود را ارسال کنید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.