کتاب «حزب دمکرات کردستان ایران»- قسمت پنجم+تصاویر قدیمی

دیار و نادیار

فصل شانزدهم – روند جدایی
کومله با موقعیت برتری که یافته بود مترصد فرصت برای جنگ افروزی بود. این فرصت هنگام جابجایی نیروهای ژاندارمری در مهاباد پدید آمد. پنج روز پس از شروع تحصن در سنندج، در هفدهم دی ماه، ستون ژاندارمری به هنگام ورود به مهاباد در حالی که از سوی پیشمرگان حزب دمکرات اسکورت می شد توسط کومله خلع سلاح گردید.
وحدت صفوف هیأت نمایندگی خلق کرد به عنوان یکی از دستاوردهای مبارزات مردم کردستان به علت کارشکنی ها و بی مسئولیتی های کومله در معرض خطر جدی قرار گرفت.
هیأت ویژه این بار به همراه آیت الله اشراقی، داماد و عضو دفتر امام خمینی، در ۲۳ بهمن ماه مجدداً به مهاباد رفت. در حالی که به نظر می رسید اوضاع رو به آرامش می رود کومله بار دیگر بر طبل جنگ کوبید.
در شرایطی که هیأت ویژه آماده پذیرش سپردن امنیت سنندج مهاباد به اهالی بود، کومله از جنگ مجدد سخن می گفت. اعلامیه حزب دمکرات درباره تشنج آفرینی های کومله و همراهی عز الدین حسینی با این سازمان خشم کومله را به قدر کفایت برانگیخته بود. سرنگونی رژیم ضدخلقی کنونی خواست کومله بود.
دو حزب مسلح کردستان (کومله و دمکرات) شروع به افشاگری هایی علیه یکدیگر نمودند. حزب دمکرات سه دستگاه اتومبیل حامل اسلحه و مهمات را که از مرز عراق وارد کردستان شده بودند، ضبط و شخصی که همراه اسلحه ها بوده را دستگیر می کند. کومله از این شخص دفاع می کند و مدعی می شوند که حزب دمکرات نباید با چنین اقداماتی مخالفت نماید. کومله گفته بود که حزب از دولت بعث عراق پول و اسلحه دریافت می کند و افزوده بود که ملاکان در حزب خانه کرده اند. اکنون حزب نشان داد این متحدان کومله هستند که از دولت بعث عراق اسلحه و مهمات دریافت کرده و استقلال کشور را به بیگانه فروخته اند.
شاید آخرین ضربه به «هیأت نمایندگی خلق کرد» را اعلامیه افشاگرانه سازمان چریک های فدایی خلق علیه کومله وارد کرد. در شرایطی که «هیأت نمایندگی خلق کرد» عملاً از هم پاشیده بود و آینده مذاکرات با هیأت ویزه در ابهام قرار گرفته بود، قاسملو که به قول غنی بلوریان «در آن زمان در میان گرداب خیالات مختلف غرق شده بود» درصدد برگزاری کنگره چهارم حزب برآمد.
دیار و نادیار
فصل هفدهم – کنگره چهارم
کنگره چهارم در سی ام بهمن در سالن سینمای امید شهر مهاباد و با حضور ۳۱۰ نماینده سازمان های حزبی آغاز به کار کرد.
کمیته مرکزی در نخستین جلسه پس از برگزاری کنگره، قاسملو را به عنوان دبیرکل حزب برگزید و شش نفر زیر را به عنوان اعضای دفتر سیاسی تعیین نمود: غنی بلوریان، جلیل گادانی، امیر قاضی، صادق شرفکندی، مصطفی شلماشی و عبدالله حسن زاده.
قاسملو همچنین گفت : «ما به دفعات اعلام کرده ایم و بار دیگر نیز اعلام می داریم که از انقلاب ایران به رهبری امام خمینی و دست آوردهای انقلاب دفاع کرده و اعلام می کنیم که مانند همه قسمت های ایران در مقابل هرگونه هجوم بیگانه مقاومت و از استقلال و حاکمیت ایران حراست می نماییم.»
کنگره به مدت پنج روز ادامه داشت و با پایان یافتن آن از سوی قاسملو، تلگرامی برای جراید مخابره شد که در آن آمده بود: «در این کنگره برنامه و اساسنامه ای به تصویب رسیده است که به عظمت انقلاب اسلامی ایران و رهبری امام خمینی صحه گذاشته است و هر عضو حزب را به حفظ و صیانت این انقلاب و تمامیت و استقلال و حاکمیت میهن عزیز ما ایران متعهد ساخته است.»
سه روز پس از خاتمه کنگره هیأتی از سوی حزب دمکرات راهی تهران شد تا در روز نهم اسفند با رئیس جمهور دیدار و گفتگو کند.
پس از انتشار خبر این دیدار از رسانه رسمی، کومله بلافاصله این اقدام حزب را برخلاف خواست خلق کرد و گامی در جهت پیش بردن برنامه های دولت به منظور تفرقه اندازی و تضعیف هیأت نمایندگی خلق کرد دانست. متعاقب آن کومله بیانیه بلندبالایی علیه حزب دمکرات صادر کرد.
حزب دمکرات در حالی به دیدار رییس جمهور رفت که عملیات نظامی خود را متوقف نکرده بود. اعضای حزب در دیدار با رییس جمهور از او خواستند تا دستور دهد غیرقانونی بودن حزب دمکرات لغو گردد تا این فرصت فراهم آید در انتخابات مجلس شورا که به زودی برگزار می شود شرکت نمایند.
انتخابات اولین دوره مجلس شورا در بیست و چهارم اسفند برگزار شد. در بیشتر حوزه های اخذ رأی نامزدهایی که از سوی حزب حمایت می شدند توانستند اکثریت آرا را بدست آورند ولی با باطل شدن انتخابات مناطق کردنشین همگی از راهیابی به مجلس بازماندند.
دیار و نادیار
فصل هجدهم – حزب دمکرات در ورطه سردرگمی
نشانه های تصمیم عراق برای آغاز جنگ نمی توانست از چشم گروه های مسلح پنهان بماند اما آنان تجاهل می کردند. حزب دمکرات در محکومیت رژیم عراق اطلاعیه ای منتشر کرد و نوشت حکومت بعثی برای هم دستی با امپریالیسم دست به حملات نظامی علیه ایران زده است.
برغم تمامی مواضع ضدبعثی ظاهری کومله، دمکرات و سازمان چریک های فدایی خلق هر یک از آنان با کوچک ترین بهانه درگیری را از سر می گرفتند. در حالی که رژیم حاکم بر عراق بر دامنه تعرضات خود به خاک ایران می افزود، حزب دمکرات و متحدانش هر گونه تحرک ارتش را توطئه جدیدی علیه خلق کرد تعبیر می کردند و همچنین مانع جابجایی ستون های ارتش می شدند.
اوضاع در مناطق مرزی بسیار بحرانی بود. مناسبات ایران و عراق هر روز خصمانه تر می شد. حملات آن کشور به خاک ایران به طور چشمگیری افزایش یافت. به موازات اقدامات عراق حزب دمکرات، کومله و سازمان چریک های فدایی خلق در کردستان و آذربایجان غربی امکان تحرک را از ارتش سلب کرده بودند.
کمیته مرکزی حزب در نامه ای به امام خمینی ادعا کرد که ارتش روستاهای کردنشین را با توپ و تانک درهم می کوبد و روستائیان آواره ناگریز به کشور ترکیه پناه برده اند. کمیته مرکزی از امام خمینی خواست تا نظر مساعد خود را نسبت به طرح ۶ ماده ای که به رییس جمهور ارائه شده بیان کرده و به بسیاری از حساسیت ها پایان دهد و راه تفاهم بین مردم کردستان و دولت مرکزی هموار گردد و شرایط مساعدی برای همکاری حزب، دولت و ارتش به وجود آید.
سیاق نامه نشان می داد که جنگ دیگری در پیش است. چند روز پس از معطل شدن ستون ارتش در پشت دروازه سنندج، گروه های مسلح بالاخره با عبور این ستون موافقت کردند. اما در هنگام عبور از راه های پشت روستا، مورد حمله افراد مسلح قرار گرفتند. موافقت گروه ها با حرکت ارتش به سوی سقز فریبی بیش نبود تا آنان در خارج شهر با ارتش درگیر شوند. آنها به روشنی می دانستند که این دسته نظامی برای استقرار در سنندج نیامده است؛ بلکه قصد استقرار در مرز را دارد. اصرار گروه ها برای عبور ستون ارتش از خارج شهر به منظور غافلگیر ساختن آن و حمله هم زمان به دیگر مکانهای استقرار ارتش در داخل شهر بود.
در این مرحله غنی بلوریان از حاد شدن تضاد درونی حزب سخن گفت.
دیار و نادیار

نخستین نفری باشید که برای این مطلب نظر ارسال می‌کند.!

نظر خود را ارسال کنید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.